سیاست خارجی
ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۱ تیر ۱۳٩۱   کلمات کلیدی:

یکی از مهمترین چالشهای فراروی هر دولت، سیاست خارجی و تعامل با کشورهای تأثیرگزار دنیا بخصوص کشورهای همسایه و منطقه می‌باشد. برخی از عوامل تشکیل‌دهنده این ساختار قوانین رایج و عرف و برخی دیگر با توجه به دین و آیین ما تعریف شده‌اند. از دید ناظر بیرونی ابهت و اقتدار کشورها به عملکرد آن کشور در چارچوب این ساختار بستگی دارد. هر چه اشتباهات و خرابکاریها کمتر باشد نمره بالاتر و عملکرد مطلوب‌تر است.

شاید پرچالش‌ترین و آشفته‌ترین عملکرد کشوری در حوزه سیاست خارجی مربوط به ایران باشد. تصمیمات بدون در نظر گرفتن آن ساختار منطقی و سیاستهای کلان گرفته شده و در مسیر اجرا هیچگونه بازخورد که منتج به انعطاف و یا تغییر جزئی سیاست‌گذاری شود وجود ندارد. کشوری امسال دوست ماست و به نفع ما رأی می‌دهد و سال دیگر ممتنع و سپس دشمن می‌شود. انگار نه انگار که ما دو سال پیش خوشحال و شادمان با برزیل و ترکیه پای میز نشستیم و توافقات هسته‌ای امضا کردیم. همان ترکیه‌ای که با دولت اسلامی بر سالها حکومت نظامی سکولار پایان داد و باعث عزت و اقتدار مسلمانانش شد. ما حتی از پس مسئله ساده و پیش پا افتاده اشتباه دبیر سفارت ایران در برزیل هم برنیامدیم و پس از کلی فرصت‌سوزی و تبلیغات منفی نهایتا برخورد و تنبیه صورت گرفت. از طرفی کانتینری پر از اسلحه در کشوری آفریقایی کشف می‌شود و می‌گویند مالک آن شرکتی متصل به سپاه است و عکس‌العمل آقایان بیشتر شبیه کودک بازیگوشی است که اشتباهاتش یکی یکی لو می‌رود!! در حرف و شعار همه از وحدت سنی و شیعه می‌گویند ولی در عمل این وضع رابطه ما با کشورهای همسایه عربی است. سایه همدیگر با با تیر می‌زنیم و به خون هم تشنه‌ایم. از تحولات فلسطین و مذاکرات و توافقات حماس و دولت مستقل هم که عقب افتاده و عملاً صحنه‌گردانان کسان دیگر شده اند و ما را آدم حساب نمی‌کنند.

نهایتاً اینکه مشخص نیست کشورهایی که هم‌اکنون بر اساس منافع مادی و منافع مردمشان هنوز با ما رابطه دارند، سال دیگر هنوز دوست ما هستند یا خیر؟؟ و آیا از دید ناظر بی‌طرف خارجی آیا همچنان سیاست خارجی ما بر اساس عزت و اقتدار دولت اسلامی و ملت ایران است یا خیر؟؟