ورزش
ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ تیر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: ورزش ،رحمان احمدی ،والیبال

وبلاگ‌نویسی در موضوعات متنوع حس و حال ویژه‌ای می‌طلبد که همیشه و در هر موقعیتی بدست نمی‌آید. مطمئنا برخی دوستان که دائما ترنمات ذهن خود را قلمی (صفحه کلیدی) می‌کنند حتی بر اساس برنامه مدون و جامع، از برخی تفریحات و خوشیهای دیگر زندگیشان می‌کاهند و بر آن بخش می‌افزایند. خلاصه اینکه موضوعات فراوانند و متنوع ولی کو حس و وقت نوشتن؟ فقط از میان این موضوعات سیاسیهایش از فکر و ذهن بیرون می‌پرند و طاقت ماندن ندارند!! ولی اینبار چند کلمه درمورد ورزش:

در اینکه سیستم ورزشی کشور بیمار است شکی نیست. پولی از بیت‌المال بصورت مستقیم یا غیر مستقیم به بر سر سفره دولتی ورزش گذاشته می‌شود و هر کسی به فراخور رشته و قدرت چانه زنی از ان ارتزاق می‌کند. جالب اینجاست اینقدر که در این سیستم جنگ و جدل وجود دارد در سیستمهای اروپایی مبتنی بر سرمایه‌گذاری رسمی بازار بورس و سهامداران خرد و کلان وجود ندارد. بعبارت دیگر انتظار میرود ورزشکاران ایرانی که صد در صد روزیشان از جیب مردم و دلاهای نفتی تامین میشود قدرشناس بوده و با تمام توان و بدون حاشیه در جهت تامین منافع تیم باشگاهی و ملی گام بردارند اما مطالعه روزنامه‌های و به تازگی صدا و سیما نشان می‌دهد دست‌اندرکاران ورزش به تنها چیزی که اهمیت نمی‌دهند رفتار حرفه‌ای و احترام به مردم، تیم و هم‌تیمیهایشان است.

حسابی حال کردم از سه برد پیاپی و معجزه‌گونه تیم ملی فوتبال با دروازه‌بانی بنام رحمان احمدی و بدون حضور مهدی رحمتی! واقعا آرزو داشتم که اینگونه شود تا این بازیکن بداند تیم ملی جای ناز و ادا و کرشمه نیست! اینکه مربی بعد از فلان گلی که خوردم و فلان اشتباهی که کردم سر من داد زد که نشد حرف!! تیم ملی نیازمند کسانی است که از جان مایه می‌گذارند و در بازیهای ملی به دنبال منافع شخصی نیستند.

ضمنا بعد از مدتها جمعه شب (دیشب) تا ساعت یک بیداربودم و پیروزی تیم ملی والیبال ایران برابر ایتالیا را دیدم. بازی آخر هیجان و استرس بود و نهایتا کلی شادی و سرور برایم به ارمغان آورد. بچه‌ها دست مریزاد!!